v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);}
گوش                                                   :  Ear گوش عضو شنوایی و تعادل می باشد و دارای سه بخش است .       گوش خارجی  External ear   گوش خارجی  از دو بخش  تشکیل می شود .  بخشی که در کنار سر برآمده  می شود ، لاله گوش (pinna or auricle)  و کانالی که به درون منتهی  می گردد به نام مجرای گوش خارجی ( external acoustic meatus  )       لاله  گوش  Auricle   لاله گوش  در بخش طرفی سر قرارداد  و به جمع کردن اصوات  کمک می کند این بخش  از عضروفی که با پوست  پوشیده شده و الگویی  از برآمدگی  ها و فرورفتگی ها دارد تشکیل میشود .   هلیکسheIixکناره های خارجی  بزرگ لاله  گوش می باشد و د ر پایین  به لوبول  گوشتی  ، ختم می گردد.لوبول  تنها قسمت لاله گوش  است که توسط غضروف  حمایت نمی شود . صدف لاله گوشconcha of auricl بخش مرکزی  فرو رفته  لاله گوش است. مجرای گوش  خارجی  از عمق این ناحیه  شروع می شود . دقیقا  جلوی  دهانه  مجرای گوش خارجی  در قدام  کونکا, یک برآمدگی  به نام  تراگوسtragus قرار دارد . روبروی تراگوس و بالای  لوبول  گوشتی  برآمدگی  دیگری  به نام آنتی تراگوسanti tragusوجود   دارد . در قدام هلیکس  و به موازات  آن کناره خمیده  کوچکتری به نام آنتی هلیکس antihelixدیده می شود   مجرای گوش خارجی         external acoustic meatus مجرای گوش خارجی از عمیق ترین بخش کونکا تا پرده گوش tympanic membrane   یا طبل گوش eardrum گسترش می یابد ( مسافتی تقریبا معادل 5/2 سانتیمتر یا 1 اینچ ) جداره های این مجرا از استخوان و غضروف تشکیل می شود . یک سوم خارجی که عضروفی می باشد از امتداد یافتن برخی از غضروفهای لاله گوش تشکیل می شود و دو سوم داخلی تونلی استخوانی ، در استخوان تمپورال می باشد . سراسر طول مجرای گوش خارجی با پوستی پوشیده شده است که بخشی از آن حاوی مو و غده عرق تغییر یافته ای می باشد که سرومن earwax or cerumen تولید می کنند . قطر این مجرا متفاوت است ، در سمت خارج عریضتر و در سمت داخل باریکتر می باشد .     مجرای گوش خارجی مسیر مستقیمی را دنبال نمی کند .  این مجرا از دهانه خارجی در مسیری قدامی ، به سمت بالا حرکت کرده ، سپس درحالی که هنوز درعقب مسیری رو به بالا حرکت می نماید ، کمی به سمت عقب متمایل میشود و در نهایت دوباره در مسیری قدامی با کمی نزول خم می شود . برای معاینه و مشاهده مجرای گوش خارجی و پرده گوش با کشیدن لاله گوش به طرف بالا ، عقب و کمی خارج این کار امکان پذیر می گردد . پرده صماخ  tympanic membrane پرده گوش ، مجرای گوش خارجی را از گوش میانی جدا می کند . این پرده به صورت زاویه دار قرار گرفته است که از بالا به پایین و از عقب به جلو به طرف داخل شیب دارد . بنابراین سطح خارجی آن رو به سمت پایین و جلو قرار می گیرد . این پرده داری یک بخش مرکزی از جنس بافت همبند می باشد که در خارج توسط پوست و در داخل توسط مخاط مفروش می گردد . در اطرف محیط پرده گوش ، حلقه ای از جنس غضروف یعنی fibrocartilaginous ring آن را به بخش تیمپانیک استخوان تمپورال وصل می کند در مرکز این پرده یک فرورفتگی  مقعر  توسط انتهای تحتانی دسته استخوان چکشی ایجاد می شود . این نقطه اتصال ناف پرده گوش umbo of tympanic membrane   نامیده می شود. در قدام و پایین  ناف پرده گوش یک منطقه  شفاف با بازتاب نور وجود دارد که به آن  مخروط  نوری می گویند  که معمولا  هنگام معاینه پرده  گوش با  اتو سکوپ  دیده می شود . بالای  ناف در جهت  قدامی ، محل اتصال  بقیه دسته استخوان  چکشی  می باشد .در فوقانی ترین حد این خط اتصال  ، برآمدگی  کوچکی  در پرده  موقعیت  زائده خارجی IateraI process   استخوان  چکشی را هنگامی  که به سمت  مخالف سطح  داخلی پرده گوش  پیشروی  می کند  مشخص می نماید . از محل این برآمدگی  چین های چکشی  قدامی و خلفی and posterior malleolar folds  anterior روی سطحی  داخلی  این پرده  به سمت خارج گسترش می یابند .پرده گوش در بالای این  چین ها نازک و سست است pars flaccid  در حالی  که بقیه  غشا  ضخیم و محکم است  pars tensa نکات بالینی معاینه  گوش Examination of the Ear   گوش خارجی External ear گوش خارجی به آسانی  معاینه می شود  مجرای گوش خارجی  و پرده گوش می بایست توسط اتوسکوپ معاینه  شوند. اتوسکوپ وسیله ای  است که نور از  طریق آن تابانده شده و تصویر حاصل تقویت می شود تا  مجرای گوش خارجی و پرده گوش مورد بررسی قرار گیرند. معاینه  با در دست گرفتن بخش خلفی فوقانی  گوش و کشیده آرام  آن به بالا و عقب شروع می شود پرده گوش طبیعی  نسبتا شفاف و خاکستری مایل به قرمز  کمرنگ می باشد .در نزدیکی  مرکز  پرده  دسته استخوان چکشی مشاهده می شود در موقعیت  ساعت 5 همیشه مخروطی از نور دیده می شود . گوش های میانی و داخلی  middle and inner ears گوش میانی توسط CT اسکن و MRI برای مشاهده استخوانچه های چکشی ، سندانی و رکابی مورد بررسی قرار می گیرد . ارتباط این استخوانها با حفره گوش میانی تعیین شده و هر توده ای نیز شناسایی می گردد . گوش داخلی نیز توسط CT اسکن و MRI مورد بررسی قرار می گیرد .   نکات بالینی سوراخ شدن پرده گوش   tympanic membrane perforation اگر چه سوراخ شدن پرده گوش یا طبل گوش eardrum علل متعددی دارد ، امروزه هنوز عفونت های ناشی از ضربه یکی از شایعترین علل آن می باشد . عفونت گوش میانی otitis media شایع است ، اما معمولا می تواند با آنتی بیوتیک درمان شود ، اگر عفونت باقی بماند ، تغییر التهابی مزمن ممکن است به زنجیره استخوانچه ای و سایر ساختار های درون گوش میانی آسیب وارد کرده و ناشنوایی ایجاد گردد . اکثر پارگی های پرده گوش خود به خود التیام پیدا می کنند ، اما اگر پارگی بزرگ باشد ممکن است مداخله جراحی لازم شود . زمانی ممکن است لازم باشد که از طریق پرده گوش وارد گوش میانی شد.از آنجایی که عصب طناب صماخی از ثلث فوقانی سطح داخلی پرده گوش عبور می کند ، برش ها همیشه پایین این سطح می باشند . خونرسانی غنی تر به بخش خلفی پرده گوش ، روش جراحی استاندارد را در بخش خلفی تحتانی تعین می کند .   گوش میانی  Middle ear گوش میانی فضای پر شده از هوا و پوشیده با غشای مخاطی در استخوان تمپورال بین پرده گوش در خارج و دیواره خارجی گوش داخلی در داخل می باشد . گوش میانی از دو بخش تشکیل می شود .   . حفره تیمپانیک (tympanic cavity) بلافاصله مجاور پرده گوش . . رسسوس اپی تیمپانیک (epitympanic recess) در بالا . گوش میانی در عقب با ناحیه ماستوئید و در جلو با نازوفارنکس ( از طریق شیپوراستاش ) ارتباط دارد . وضیفه اصلی آن ، انتقال ارتعاشات در حفره گوش میانی  به سمت  گوش داخلی می باشد . گوش میانی این عمل را از طریق سه استخوان بر هم متصل ولی متحرک که در فضای بین پرده گوش و گوش داخلی پل می زنند ،به انجام می رساند . این استخوانها عبارتند از : چکشی (متصل به پرده گوش) ، سندانی (متصل به استخوان چکشی) و رکابی (متصل به استخوان سندانی و دیواره خارجی گوش داخلی دریچه بیضی) .   حدود boundaries   گوش میانی سقف ، کف ، دیواره های قدامی ، خلفی ، داخلی و خارجی دارد . دیواره تگمنتال TegmentaI wall   دیواره  تگمنتال سقف گوش میانی ،  از یک لایه نازک استخوانی که گوش میانی را از حفره کرانیال میانی جدا  می کند تشکیل می شود. این لایه استخوانی که تگمن تیمپانی tegmen tympani  نام دارد  روی سطح  قدامی  بخش پتروس  استخوان تمپورال می باشد . دیواره  ژ وگولار  Jugular wall   دیواره ژوگولار ( کف )  گوش میانی  از یک  لایه نازک  استخوانی  که آن را از ورید ژوگولا داخلی جدا می کند تشکیل  می شود گاهی کف به علت وجود سلول های هوایی ماستوئید ضخیم می شود . دهانه کوچکی  نزدیک کناره کف وجود دارد که از طریق آن شاخه  تیمپاتیک از عصب زبانی – حلقی ( IX ) به گوش میانی  وارد می گردد . دیواره غشایی Membranous wall دیواره غشایی  ( خارجی )  گوش میانی  تقریبا به طور کامل از پرده گوش تشکیل  می شود اما از آنجایی که پرده گوش در بالا  به درون رسسوس  اپی  تیمپانیک گسترش نمی یابد  بخش فوقانی دیواره غشایی  گوش میانی دیواره خارجی استخوانی  رسسوس اپی تیمپانیک می باشد . دیواره ماستوئید Mastoid wall دیواره  ماستوئید (خلفی )  گوش میانی  تنها تا اندازه ای کامل است .بخش تحتانی  این دیواره از تیغه ای استخوانی  بین صندوق صماخی  و سلولهای  هوایی ماستوئید تشکیل می شود .در بالا  رسسوس  اپی تیمپانیک در امتداد دهانه غار ماستوئید  aditus to  the mastoid antrum   می باشد . ساختارهای زیر در ارتباط با دیواره ماستوئید می باشند: . برآمدگی هرمیpyramidal eminence برآمدگی کوچکی که از طریق آن تاندون عضله رکابیstapedius به گوش میانی وارد می شود. . دهانه ای که از طریق آن عصب کوردا تیمپانی,شاخه ای از عصب فاسیال[VII] وارد گوش میانی می شود.   . دیواره قدامی  Anterior wall دیواره قدامی گوش میانی تنها تا اندازه ای کامل است . بخش تحتانی آن از یک لایه نازک استخوانی که صندوق صماخ را از شریان کاروتید داخلی جدا می کند ، تشکیل می شود . در بالا به دو علت دیواره ناقص است : . یک دهانه بزرگ برای ورود لوله شیپور استاش به گوش میانی . . یک دهانه کوچکتر برای کانال حاوی عضله تنسور تیمپانی . سوراخی برای خروج عصب طناب صماخی از گوش میانی نیز در این دیواره وجود دارد .   . دیواره لابیرنتی  Labyrinthine wall دیواره لابیرنتی ( داخلی ) گوش میانی ، دیواره خارجی گوش داخلی نیز می باشد . برآمدگی مدوری به نام پرومونتوری یا دماغه promontoryبر روی این دیواره برجسته شده است که توسط قاعده مارپیج حلزون Cochlea که یک ساختار مربوط به گوش داخلی و مرتبط با شنیدن می باشد ، ایجاد شده است . یک شبکه عصبی به نام شبکه صماخی tympanic plexusکه به طور عمده از بخش هایی از شاخه صماخی عصب زبانی – حلقی ] IX [ و شاخه هایی از شبکه کاروتید داخلی تشکیل می شود ، در ارتباط با غشای مخاطی پوشاننده پرومونتوری می باشد . این شبکه ، غشای مخاطی گوش میانی ، ناحیه ماستوئید و شیپور استاش را عصب دهی می کند . به علاوه ، یک شاخه از شبکه تیمپانیک به نام عصب خاره ای کوچکlesser petrosal nerve ، پرومونتوری و گوش میانی را ترک می کند . این عصب روی سطح قدامی بخش پتروس استخوان تمپورال حرکت می نماید ، حفره کرانیال میانی را از طریق سوراخ بیضی ترک کرده و وارد گانگلیون اوتیک           optic ganglion می شود . سایر ساختار های مرتبط با دیواره لابیرنتی عبارتند از : دو دهانه به نام پنجره بیضی و پنجره گرد و دو برآمدگی . . پنجره بیضی oval window در سمت خلفی فوقانی پرومونتوری قرار دارد و محل اتصالی برای قاعده استخوان رکابی footplate or stapes می باشد . زنجیره استخوانی که ارتعاشات آغاز شده توسط پرده گوش را به حلزون گوش داخلی انتقال می دهد ، در اینجا پایان می یابد . . پنجره گرد round window در سمت خلفی تحتانی پرومونتری می باشد . . در خلف و بالای دریچه بیضی,روی دیواره داخلی ، برآمدگی کانال فاسیال prominenece of facial canalقرار دارد که یک برجستگی استخوانی است که توسط عصب فاسیال در کانالش ، هنگامی که از استخوان تمپورال عبور می کند ، ایجاد شده است . . دقیقا در بالا و خلف برآمدگی کانال فاسیال ، لبه استخوانی پهن تری به نام برآمدگی مجرای نیمدایره خارجی prominence of lateral semicirular canal وجود دارد که توسط مجرای نیمدایره خارجی که در تشخیص حرکت دخیل می باشد ، ایجاد شده است .   . ناحیه ماستوئید Mastoid area در خلف  رسسوس اپی تیمپا نیک  گوش میانی,دهانه غار  ماستوئید  قرار دارد  که ورودی غار ماستوئید  می باشد . . غار ماستوئیدmastoid antrum   حفره ای  است که در امتداد  سلولهای هوایی ماستوئید  mastoid cells   قرار دارد  این سلولهای هوایی دربخش ماستوئید استخوان تمپورال و زائده ماستوئید گسترش   یافته اند.غار ماستوئید در بالا  تنها توسط  تگمن تیمپانی نازک از حفره کرانیال میانی جدا شده است . غشای مخاطی پوشاننده  سلولهای هوایی ماستوئید  در امتداد  غشای مخاطی  سرتاسر گوش میانی می باشد بنابراین عفونتها  در گوش میانی  می توانند به آسانی به ناحیه ماستوئید انتشار یابند .     . لوله فارنژیوتیمپانیک Pharyngotympanic  tube   لوله  فارنژیوتیمپانیک ، گوش میانی را به نازوفارنکس وصل می کند و فشار را در دوسمت  پرده صماخ برابر می سازد دهانه آن در گوش میانی روی دیواره قدامی می باشد و از اینجا به سمت جلو, داخل و پایین گسترش می یابد تا دقیقا پشت مئاتوس تحتانی حفره  بینی وارد نازوفارنکس گردد  این لوله تشکیل می شود از : . یک بخش استخوانی bony part ثلث  داخلی مجرا . . یک بخش غضروفی cartilaginous part   دو سوم باقیمانده . دهانه بخش استخوانی  به وضوح  روی سطح تحتانی جمجمه در محل اتصال  بخش های صدف و خاره استخوان تمپورال  بلافاصله  پشت سوراخ بیضی  و سوراخ خاری دیده می شود .   استخوانچه های شنوایی Auditory  ossicles   استخوان های  گوش میانی شامل چکشی سندانی و رکابی می باشند آنها یک زنجیره استخوانی را در عرض گوش میانی از پرده گوش تا پنجره بیضی گوش داخلی تشکیل می دهند . عضلات  مرتبط با استخوانچه های شنوایی حرکت را  در هنگام انتقال ارتعاشات  متعادل می سازند .   استخوانچه های چکشی Malleus   استخوانچه  چکشی  بزرگترین  استخوانچه شنوایی است و به  پرده  صماخ متصل شده است .بخش های قابل شناسایی آن شامل سر, گردن , زواید  قدامی و خارجی و دسته استخوانچه چکشی می باشند .      سر استخوانچه چکشی ( بخش مدور فوقانی استخوان چکشی)در رسسوس اپی تیمپانیک  است .سطح خلفی آن با استخوان سندانی مفصل می شود . در پایین  سر استخوانچه  چکشی  گردن باریک آن قرار دارد و در پایین  آن زوائد  قدامی و خارجی قرار دارند . .  زائده قدامی توسط  رباطی به دیواره قدامی گوش میانی متصل  شده است . . زائده خارجی به چین های چکشی قدامی  و خلفی پرده صماخ متصل شده است .  استخوانچه چکشی در زیر زواید  قدامی و خارجی به طرف پایین  گسترش  می یابد  ودسته استخوانچه  چکشی را ایجاد می کند  که به پرده گوش متصل شده است .     استخوانچه سندانی   Incus دومین  استخوان درسری استخوانچه های شنوایی  است این استخوانچه دارای  تنه و بازوهای بلند و کوتاه است . تنه طویل  استخوانچه سندانی با سر استخوانچه چکشی مفصل می شود و در رسسوس اپی تیمپانیک قرار دارد . بازوی بلند از تنه ، به موازات دسته استخوانچه چکشی ، به سمت پایین گسترش  یافته و با خم شدن به سمت داخل ، برای مفصل شدن با استخوان رکابی پایان می یابد .  بازوی کوتاه به عقب گسترش می یابد و توسط رباطی به دیواره خلفی فوقانی گوش میانی متصل می شود  .   استخوانچه رکابی Stapes استخوانچه رکابی ، داخلی ترین استخوان در زنجیره  استخوانی می باشد و به در پنچره  بیضی وصل شده است این استخوان دارای سر, بازوهای قدامی و خلفی و قاعده می باشد . استخوانچه متوجه خارج بوده و با زائده بلند استخوان سندانی مفصل می شود . دو بازو از یکدیگر جدا هستند و به یک قاعده بیضی شکل متصل می باشند . قاعده استخوانچه رکابی درون  پنجره  بیضی روی دیواره لابیرنتی گوش میانی قرار می گیرد . عضلات مرتبط با استخوانچه ها عضله کشنده پرده صماخ  m. tensor tympani   در ضخامت استخوان  تمپورال جای دارد.وتر باریک  عضله به قاعده مانوبریوم استخوان  چکشی اتصال  می یابد. این عضله از ماندیبولار عصب می گیرد . عضله  رکابی m . stapedius از جدار خلفی منشا گرفته  و به گردن استخوان رکابی می چسبد و از فاسیال عصب می گیرد . تنسور تیمپانی پرده  صماخ رابه سمت داخل کشیده و تانسیون آن را افزایش می دهد  استاپدیوس سر استخوان رکابی را به سمت عقب کشیده و موجب کج شدن قاعده آن می شود. هر دو عضله  با کاهش  ارتعاشات  استخوانچه ها مانع آسیب گوش داخلی در هنگام  صداهای بسیار شدید می شوند .     گوش داخلی Internal گوش داخلی از تعدادی حفرات استخوانی به نام لابیرنت استخوانیbony labyrinth   تشکیل شده است که کیسه ها و مجاری غشایی به نام لابیرنت غشایی membranous labyrinth  درون این حفرات قرار می گیرند .تمام این بخشها در قسمت پتروزال استخوان تمپورال بین گوش میانی  در خارج و مجرای گوش داخلی در داخل می باشند . لابیرنت استخوانی شمال دهلیز Vestibule   ,سه مجرای نیم دایره ای   semicircular canals  و حلزون  cochlea  می باشد . این حفرات استخوانی توسط پریوست مفروش شده اند و حاوی مایع شفافی به نام پری لنف  perilymph   می باشند . لابیرنت  غشایی  درون پری  لنف  معلق می باشد . ولی تمام فضاهای لابیرنت استخوانی توسط لابیرنت غشایی پر نشده است .لابیرنت  غشایی از مجرای نیم دایره ای  semicircular  duct  , مجرای حلزونی  cochlear duct  و دو کیسه به نام های اوتریکولutricle  و ساکول saccule   تشکیل شده است .این فضاهای غشایی توسط  آندولنفendolymph  پر شده اند .ساختمانهای گوش داخلی اطلاعات مربوط به شنوایی  و تعادل  را به مغز می رسانند : . مجرای حلزونی  که عضو شنوایی می باشد . . مجاری نیم دایره ای,اوتریکول و سا کول که اعضای تعادلی می باشند . عصب مسئول برای شنوایی  و تعادل عصب  وستیبولوکوکله آر (VIII )  می باشد که شامل دو بخش  وستیبولارتعادلی و  کوکله آر شنوایی بعد از ورود به مجرای گوش داخلی می باشد.     لابرینت استخوانی Bony labyrinth دهلیز که حاوی پنجره بیضی در دیواره خارجی خود می باشد ، بخش مرکزی لابیرنت استخوانی را تشکیل می دهد . این ناحیه در قدام با حلزون و در بخش خلفی – فوقانی با مجاری نیم دایره ای مرتبط می باشد . یک مجرای باریک به نام قنات دهلیزی vestibular – aqueduct ، دهلیز را ترک کرده و از ضخامت استخوان تمپورال می گذرد تا در سطح خلفی بخش پتروس این استخوان باز شود .   مجاری نیم دایره semicircular canals برآمدگی هایی از دهلیز در جهت خلفی – فوقانی می باشند به نام های مجاری نیم دایره ای قدامی ، خلفی و خارجی . هر کدام از این مجاری نیم دایره ای،   دایره ای است که توسط دوسوراخی که در دوانتهای آن قرار دارند با  دهلیز مربوط می گردد . یکی از دو سوراخی که با دهلیز ارتباط دارند،متسع بوده و آمپول ampulla نام دارد،مجاری طوری قرار گرفته اند  که هر مجرا با دو مجرای دیگر زاویه  قائمه می سازد .     حلزون Cochlea حلزون یک برآمدگی از دهلیز می باشد که در جهت قدامی گسترش یافته و ساختار استخوانی دارد و حدود 5/2 تا  دور به دور ستون مرکزی استخوانی به نام modiolus  می چرخد . این نحوه قرارگیری ایجاد یک ساختار مخروطی شکل می کند که قاعده آن متوجه عقب و داخل و راس آن متوجه جلو و خارج است . قاعده پهن modiolus نزدیک مجرای گوش داخلی قرار دارد و تعدادی از شاخه های شنوایی عصب وستیبولو کوکله آر ] VIII [ وارد آن می شوند . در امتداد خارجی modiolus یک تیغه استخوانی نازک وجود دارد که به آن تیغه مودیولوس یا تیغه مارپیچی spiral lamina or lamina of modiolus می گویند که به دور مودیولوس پیچیده و به طرف فضای داخل مجرای حلزون برجسته شده است . بخشی از لابیرنت غشایی به نام مجرای حلزونی ، دور مودیولوس چرخیده و توسط اتصال خود به تیغه مودیولوس در مرکز قرار می گیرد . اتصال محیطی مجرای حلزونی به جدار خارجی حلزون استخوانی ، دو مجرا به نام نردبان دهلیزی scala vestibule و نردبان صماخی scala tympani را تشکیل می دهد که در طول حلزون استخوانی امتداد می یابند و در راس حلزون از طریق شکاف باریکی به نام helicotrema با یکدیگر مرتبط می شوند : . نردبان دهلیزی در امتداد دهلیز می باشد . . نردبان صماخی از گوش میانی توسط پرده صماخ ثانوی که پنجره گرد را پوشانده ، جدا می شود . در نهایت کانال کوچکی به نام کانالیکول حلزونی cochlear canaliculusنزدیک به پنجره گرد وجود دارد که از ضخامت استخوان تمپورال عبور کرده و به سطح تحتانی آن در حفره کرانیال خلفی باز می شود . این کانالیکول بین فضای ساآراکنوئید و حلزون استخوانی که حاوی پری لنف است ، ارتباط برقرار می کند .     لابرینت غشائی لابرینت غشائی که مشتمل بر یک سری حفرات و مجاری حاوی مایع آندولنف می باشد در بردارنده مجاری نیم دایره غشائی ، اوتریکول ، ساکول و حلزون غشائی است . مجاری نیم دایره غشائی یک چهارم کانال های استخوانی هم نامشان قطر داشته ولی از نظر تعداد با آنها مشابهند و هر کدام در یک انتها دارای اتساع یا آمپولی هستند . سه مجرای نیم دایره توسط پنج منفذ به داخل اوتریکول باز می شوند که یک منفذ بین مجاری قدامی و خلفی مشترک است  در هر آمپول ناحیه ضخیم شده ای وجود دارد که به داخل حفره برآمدگی داشته و ستیغ آمپولی Ampullary crest نامیده می شوند . در رشته های آمپولار عصب وستیبولار از این ستیغ ها آغاز می شوند . اوتریکول Utricle  کیسه ای است که در فرو رفتگی بیضی شکل دهلیز یا وستیبول جای گرفته است . بخشی از جدار اوتریکل نیز ضخیم گردیده و ماکولا Macula  را به وجود می آورد که سرآغاز رشته های اوتریکولار عصب وستیبولار است . ساکول Saccule کیسه کوچکتر موجود در فرو رفتگی کروی شکل وستیبول است . ناحیه ضخیم شده ماکولا در این کیسه نیز وجود دارد و الیاف ساکولار عصب وستیبولار از آن منشا می گیرند . جدار اوتریکول ، ساکول و مجاری نیم دایره از دو نوع سلول های پشتیبان  Supporting cells  و سلول های مویی Hair cells  تشکیل می شود . حلزون غشائی Membranous Cochlea  یک لوله مارپیچی است که در نردبان میانی جای می گیرد و در مقطع مثلثی شکل است . انتهای فوقانی مجرای حلزونی بسته است لیکن انتهای تحتانی آن توسط مجرای ارتباطی به ساکول مرتبط می شود . کف این مجرا را غشاء قاعده ای و سقف آن را غشاء دهلیزی بوجود می آورد . اندام شنوایی یا اندام کورتی Spiral Organ of Corti که بر روی غشاء قاعده این قرار می گیرد نیز دارای دو نوع سلول پشتیبان و مویی می باشد . سلول های مویی در دو ردیف داخلی ( با یک سلول ) و خارجی ( با سه سلول ) مابین سلول های پشتیبان سازمان پیدا نموده اند . زوائد سلول های مویی درون یک تیغه ژلاتینی به نام غشاء تکتوریال Tectorial Membrane  جای می گیرند .     تمپانوپلاستی تمپانوپلاستی یعنی ترمیم جراحی پرده صماخ می باشد که ممکن است ترمیم استخوانچه ها هم لازم باشد .   . هدف از تمپانوپلاستی : حفظ عملکرد گوش میانی ، مسدود کردن سوراخ پرده ، پیشگیری از عود عفونت و بهبود شنوائی است .   انواع تمپانوپلاستی  5 نوع تمپانوپلاستی وجود دارد که ساده ترین آن نوع یک است که فقط به بستن سوراخ پرده صماخ اکتفا می کند . از نوع دوم تا پنجم ، اعمال ترمیمی مورد نیاز برای ساختمان های دیگر گوش میانی انجام می گیرد . هدف تمام پروسجرهای تمپانوپلاستی ، حفظ و تدوام مکانیسم تولید صدا است . 1) گرید یک : پارگی پرده تمپان همراه استخوانچه سالم. . روش ترمیم : بستن سوراخ تمپان ( میرنگوپلاستی ) 2) گرید دوم : پارگی پرده همراه با خوردگی استخوان چکشی . . روش ترمیم : بستن سوراخ و گرافت استخوان چکشی یا باقیمانده آن به پروتز . 3) گرید سوم : پارگی پرده همراه با تخریب استخوان سندانی و چکشی با استخوان رکابی سالم . . روش ترمیم : پیوند پروتز به استخوان رکابی سالم . 4) گرید چهارم : مشابه گرید 3 است همراه با از بین رفتن سر و گردن استخوان رکابی با صفحه پهن متحرک . . روش ترمیم : صفحه پهن را نمایان کرده و کیسه هوا بین دریچه گرد و گرافت قرار گرفته تا در مقابل امواج صوتی حفظ شود . 5) گرید پنجم : مشابه گرید چهارم است در ضمن صفحه پهن استخوان رکابی روی دریچه بیضی ثابت شده است . . روش ترمیم : یک پنجره روی مجاری نیم دایره باز شده و پروتز با این پنجره گرافت داده می شود .       شرایط تمپانوپلاستی 1) عفونت گوش کاملا کنترل شده باشد و همچنین عفونت سایر قسمت های مجاری فوقانی تنفسی نیز کنترل شود . 2) گوش داخلی هم کاملا سالم باشد . 3) شیپور استاش و دریچه بیضی و گرد هم سالم و متحرک باشند .   تکنیک جراحی هدف از عمل جراحی در گرید های 1 تا 3 درمان و بهبود شنوائی است ولی در گریدهای 4 و 5 عمل جراحی هیچ تاثیری در بهبود شنوائی ندارد و فقط از عوارض بیشتر جلوگیری می کند .   کتنرااندیکاسیون های جراحی بستن سوراخ های پرده صماخ به شکل طبی یا جراحی در صورت وجود عفونت فعال ممنوع است . بیماری های مزمن گوش میانی همراه با اختلال عمل لوله استاش ( بنابراین تخلیه ناکافی گوش میانی ) که تنها راه خروجی ترشحات از فضای گوش میانی است ، انجام عمل اکیدا ممنوع است . گرفتاری نازوفارنکس به علت ترشح چرکی مزمن ناشی از سینوزیت یا آلرژی به علاوه سابقه تشدید حاد اوتیت میانی از موارد واضح ممنوعیت عمل جراحی است .    . روش جراحی  با توجه به اینکه گرافت از عضله Postauricle برداشته می شود ، باید پرپ و درپ گوش کاملا دقیق انجام شود . یعنی ابتدا با بتادین اسکراب و سپس با بتادین سبز گوش و نواحی اطراف آن شسته شود و قبل ازعمل نیز ، 5 تا 7 سانتی متر اطراف گوش مبتلا شیو شود ، بعد از پرپ و درپ با سرنگ cc50 داخل کانال خارجی گوش کاملا تمیز و شسته شود . در ابتدا جراح تزریق اپی نفرین و لیدوکائین 2% را به منظور بی حسی عمقی و کاهش خونریزی انجام می دهد ، سپس با تیغ 11 در پشت گوش و روی استخوان ماستوئید پوست برش می دهد لایه های پوست به ترتیب کنار زده می شود و در همین حین کوتر هم صورت می گیرد . قبل از اینکه به استخوان ماستوئید برسد جراح لایه ای از فاشیای عضله پشت گوش را جدا کرده و آن را در پشت یک سطح صاف به وسیله تیغ کاملا نازک کرده تا از آن به عنوان پروتز پرده صماخ استفاده کند. بعد آن را داخل سرم قرار می دهد ، سپس استخوان ماستوئید را به وسیله کریزون پانچ سوراخ می کند و از سقف گوش میانی واره حفره گوش میانی می شود و بقیه عمل به وسیله میکروسکوپ باید صورت بگیرد .  داخل گوش کاملا با سرم شستشو داده شده و ساکشن می شود تا ترشحات گوش کاملا خارج شود ، سپس جراح با میکروسکوپ پرده صماخ و استخوانچه ها را معاینه می کند تا ببیند آیا زنجیره استخوانچه ها کاملا سالم و در جای خود قرار دارد یا نه ، در صورت سالم بودن استخوانچه ها فقط پرده صماخ (پروتز) را در جای خود قرار می دهد . اگر استخوانچه ها نکروزه یا کلسیفیکه شده ، جراح آن ها را خارج و اطراف آن را برش داده و شکل مناسب می دهد و در جای خود قرار می دهد و زنجیره را کامل می کند ، سپس پروتز پرده صماخ را هم قرار داده  ,زیر ورودی پروتز را هم ژل فوم قرار می دهد تا پرده بدین وسیله کاملا در جای خود جوش بخورد ، لایه های پوست به وسیله نخ 0/3 دوخته و پوست را هم با نایلون 0/4 می دوزند ، پس داخل گوش تامپون تتراسایکلینه برای جلوگیری از عفونت داخل گوش قرار می دهند .   . مراقبت های قبل از عمل در تمام بیماران باید فلورمیکروبی را با استفاده از کشت و آنتی بیوگرام مورد مطالعه قرار داد . در صورت وجود ترشح مداوم یا مکرر قبل از عمل جراحی باید آنتی بیوتیک های موضعی و سیستمیک تجویز شوند .   . مراقبت های بعد از عمل بیمار تا 5 روز آنتی بیوتیک مصرف می کند ، پانسمان گوش خصوصا پانسمان داخل گوش به هیچ وجه نباید دستکاری شود مگر این که به وسیله خونریزی مرطوب شده باشد . ژل فوم های داخل گوش هم نباید دستکاری شود زیرا کم کم جذب می شوند ، از عطسه و فین کردن جلوگیری کند ، تا یک ماه بعد از عمل از آنتی هسیتامین استفاده کند و از ورود آب و مواد شوینده و شامپو در گوش جلوگیری شود .
+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هفتم دی 1390ساعت 13:46  توسط kamaljo  |